OM DETTA AVSNITT
Ingiríður Halldórsdóttir kynnir sig sem mjög greinda konu enda hefur hún verið greind með fjöldann allan af sjúkdómum allt frá unga aldri. Hún segir okkur hvernig hún hefur notað húmorinn og listina til að halda jafnvægi í þeim ólgusjó sem hún er í vegna verkja og svefnleysis.
Ég verð þrítug á næsta ári og kynni mig oft sem mjög greinda konu því að ég er með dálítið mikið af greiningum. En ég er líka listakona, er að vinna að skúlptúrgerð og samfélagsskipulagi. Og ég er ljóðskáld og brandarakerling sem kann ekki að taka hlutunum mjög alvarlega og ég er búin að vera á örorku síðan 2021 svo að það er alveg komið dálítið langur tími og ég byrjaði í endurhæfingu þegar ég var 21 árs.
Ég var með of mikinn liðleika og bandvefssjúkdóm eða bandvefsheilkenni þannig að alltaf þegar ég var að fara að sofa þá var mér svo illt í fótunum og það er einmitt eitthvað sem mamma og pappi tóku eftir strax því ég var grátandi á næturnar og mig rámar í hluta af þessu. Það var af því að iljarnar mínar voru svo rosalega flatar og þegar líkaminn var að reyna að passa liðamótin væru ekki að fara í allar áttir að þá myndar það bólgu. Ég fór í sjúkraþjálfun og var eiginlega í gegnum leikskóla og grunnskóla í henni og síðan þegar ég er unglingur þá byrjaði ég að fá einkenni af vefjagigt.
En ég fór einu sinni í svefnrannsókn með heilalínurit og ég vaknaði átján sinnum yfir nóttina og blóðprufa leiddi í ljós að ég er ekki að fá nægilega mikið súrefni, ég er ekki að skila koltvísýringi til baka. Svo ég er bara eins og kókflaska þegar ég vakna, uppfull af koltvísýringi.
Oft er ég bara að tala um lífið mitt en fólk ætlar, oftast frá mjög vel meinandi stað, að hjálpa en það er samt líka meiðandi. Oft er undirliggjandi boðskapurinn sem fólk kannski áttar sig ekki á þessi: Ef þú þekkir þetta svona vel, ef þú sérð vandann, af hverju ertu ekki bara búin að laga þetta? Af hverju ertu ekki búin að lækna þig? En þú veist, kannski get ég það aldrei. Og það er bara allt í lagi. Ég ætla bara að njóta þessarar sjóferðar meðan ég er í sjóinn fær og ég er að myndlíkinga yfir mig. Ég get ekki sagt neitt án þess að það sé komið út hálft ljóð!
Það er eitt ljóð sem ég skrifaði sem einmitt kom út frá samtali sem ég átti við lækni. Hún er sérstaklega áhugasöm um bandvefsbreytileika eins og ég er með og hún var að tala um að fólkið sem hefur þann fjölbreytileika, allir sjá það standandi á klettabrúninni og skilja ekkert hvað þau eru að gera þarna og af hverju þau fara ekki frá brúninni en sjá hvorki það sem er að halda þeim niðri en heldur ekki útsýnið sem þau sjá. Þó að ég sé alveg þreytt á að fá salt í augun allan daginn kann ég að meta fallega útsýnið.
Ég er stúlkan sem starir á hafið mitt.
Ég er stúlkan sem starir á hafið, dæmd til að standa á klettabrún.
Með andlitið á móti stormi, gerð til að standa það af mér.
Rétt eins og kletturinn sem tengir mig við djúpið
skolast hlutir af mér í burtu, sumt af mínum vilja en annað hrifsað af mér.
Kem ég af tröllkonum sem biðu of lengi,
sokknar í störf sín þar til sólin kom upp og breytti þeim í stein?
Dæmdar til að standa af sér storminn,
gerðar partur af landslaginu sem við hættum síðan að trúa á.
Þau sjá mig nú í fjarska, halda að ég velji háskann standandi á klettabrún,
en þau sjá ekki fjötrana sem hlekkja mig niður.
Eina sem ég get gert er að meta útsýnið,
bara hafið og hún.
Húmorinn gerir erfiðu hlutina léttari. Ef maður ætlar ekki að lifa á léttu nótunum þegar tónverkið manns er dálítið þungt þá sekkur maður bara. Svo það er bara að synda með straumnum og sjá hvert hafið tekur mann.
Ingiríður er gestur í hlaðvarpinu Sofum saman.
