Dood & Verderf

By Inge Janse

About this podcast   Dutch    Netherlands

Maandelijkse radioshow van Inge Janse, waarin hij de beste nieuwe metalreleases draait. Inclusief de maandelijkse Haatplaat, Zwaar Aanbevolen en concerttip van Baroeg.
8 episodes · since Sep, 2017
May 9, 2018
Zeal & Ardor – Waste (Stranger Fruit) Nee, op metal-wikipedia Metal Archives doet elke moderator net alsof zijn neus bloedt, maar Zeal & Ardor is toch écht wel een metalband, zij het één met exotische invloeden. De Zwitser-Amerikaan Manuel Gagneux had eerder een kamerpopproject én legt zich met Zeal & Ardor toe op ‘negro-spirituele avant-gardemetal’, dus dat is bidden in de satanskerk. Bovendien staat Zeal & Ardor op Lowlands, dus hij is officieel de metalscene ontgroeit. Nog gekker: Zeal & Ardor staat, samen met Gojira, op het Montreaux Jazz Festival in Zwitserland. Laat dat de pret niet drukken: Waste, de tweede single van het in juni verschijnende Stranger Fruit, is geweldig. Bovendien staat Zeal & Ardor ook gewoon op Wacken Open Air en Graspop Metal Meeting, dus je mag dit gewoon te gek vinden hoor! Lik – Celebration of the Twisted (Carnage) Ja, natuurlijk is dit Zweeds! Net te gruizig en te oldschool deathmetal voor het Gotenburg-geluid, dus ze komen uit Stockholm, onze vrienden van Lik, een gezellig Zweeds woord voor ‘lijk’. En hoewel ze klinken alsof ze rechtstreeks uit de jaren ‘80 komen, inclusief solo’s met te veel echo en een drummer die te hard in de productie is gezet, is Lik nog maar 4 jaar actief. Is het vernieuwend? Nee, natuurlijk niet, gekkie. Is het tof? Absoluut! Zwaar Aanbevolen Just Before Dawn – Bombs Over Bremen (Tides of Blood) Zwaar Aanbevolen is de maandelijkse keuze van het metalmagazine Zware Metalen. Ditmaal draagt redacteur Ghostwriter zijn favoriete release van de afgelopen tijd aan: Bombs Over Bremen van Just Before Dawn, een deathmetalrammer zonder poespas, speciaal voor alle fans van Bolt Thrower en Hail of Bullets. De hele recensie vind je op Zwaremetalen.com. In een notendop: “Binnen het metalgenre komt het wel eens voor dat je als luisteraar iets aantreft wat álle knoppen op precies de juiste manier indrukt. Deze keer in de vorm van death metal zonder poespas, old-school zoals Bolt Thrower en Hail Of Bullets het bedoeld hadden, uitgebracht op het Nederlandese Raw Skull Recordz. Bombs Over Bremen bevat geen jazzy loopjes, geen technisch gepriegel op de vierkante millimeter, geen postrockhipstershoegazevegan-uitstapjes en vooral geen momenten om even het gas terug te nemen. Gewoon echte, originele old school death metal voor echte, originele old school metalheads die hompen vlees roosteren op de barbacue en bier zuipen uit grote blikken.” Candlemass – House of Doom (House Of Doom) Ja, iedereen had het er afgelopen maand over: Rats, de nieuwe single van de Zweedse culthypemetalact Ghost, inclusief nieuwe frontman. Daarom ga ik voor het reële alternatief uit Zweden met dezelfde cultstatus. Het is misschien wat minder theatraal, maar muzikaal stiekem een stuk interessanter. Plus: een band die al 33 (!) jaar bestaat, mag af en toe wel een voorkeursbehandeling krijgen. Oftewel: House of Doom, de nieuwe single van Candlemass! Het enige serieus verneukeratieve aan deze single is dat het onderdeel is van een gelijknamige soundtrack voor een online fruitmachine. Ja, er zitten doodshoofden in, ja, Satan speelt mee, maar toch. Een online gokspel? Met muziek van Candlemass? Dat voelt een beetje als kids voor heroïne interesseren door er een gratis EP van Slayer bij te geven. Ik snap dat je geld wilt verdienen, maar kom op hee! Fruitmachines? Reeeeaaalllly? Skeletonwitch – Fen of Shadows (Devouring Radiant Light) Zeer glad ijs natuurlijk, b
April 11, 2018
Between The Buried And Me – House Organ (Automata I) We beginnen dit uur van Dood & Verderf zónder metal. Want volgens The Metal Archives, de Wikipedia voor metalbands (inclusief even NSB’erige moderatoren), is Between The Buried And Me géén metalband. En juist van die band hoorde je House Organ, een track van zijn nieuwe album, Automata I. Op zich is die discussie wel te begrijpen. Amerikaanse progressieve metal, da’s vragen om problemen, want vaak schieten die jongens mijlenver door en belanden ze in een plek van het universum waar ook polonaises gelopen worden. Between The Buried And Me blijft gelukkig op ‘House Organ’ net binnen wat acceptabel is, en excelleert daarbinnen als een malle. Tuurlijk, het is zo groot als Muse en zo breed als Genesis, maar de metalvariant van die twee klinkt heel erg oké. En mocht je dit leuk vinden: de album is een dubbelaar, waarbij deel 2 in augustus uitkomt. Nekrogoblikon – Dressed As Goblins (Welcome To Bonkers) Feitelijk is het onmenselijk wat ik je aan doe, want dit nummer blijft echt uren in je hoofd rond gonzen. Ik heb nachten gehad dat ik niet kon slapen en enkel ‘dressed as goblins’ in mijn hoofd voorbij hoorde komen. Maar ja. Het is wel fucking hilarisch én de track zelf zit heel goed in elkaar. Want als Amerikanen iets nadoen, in dit geval Scandinavische melodieuze deathmetal, dan doen ze dat ook heel goed. De bijbehorende videoclip maakt het volledig af, want daarin krijg je een prachtige mini-soap over een geadopteerde goblin die na het overlijden van zijn adoptievader de rest van de familie vermoordt. En gelijk heeft ie. Zwaar Aanbevolen Carpenter Brut – Beware The Beast (Leather Teeth) Help! Help! Help! Waar is Satans Supertip? Nou, lieve mensen, die is weg. Sinds deze editie werkt Dood & Verderf namelijk samen met Zware Metalen, de grootste website over metal van Nederland & België. In hun eigen woorden: ”Van bluesrock tot depressive suicidal black metal, Zware Metalen weet ervan, beschrijft het en beoordeelt het. Onafhankelijk, eerlijk en belangeloos.” Kijk, da’s goud. En de experts van dat platform dragen maandelijks hun eigen Satans Supertip aan, alleen dan onder de noemer Zwaar Aanbevolen. Sorry satan. Jij komt vanzelf wel weer aan de beurt. De eerste editie laat gelijk horen dat Zware Metalen in ieder geval niet vastzit in de trve-kvlt-cultus, want de eerste Zware Aanbeveling is voor Carpenter Brut met Beware The Beast. Maar waarom, vraag je je af? Waarom? Dat vertelt Pim Kastelein van Zware Metalen: “Iets meer ‘out of the box’ is Beware The Beast van Carpenter Brut. Onze recensie van deze duistere synthwave werd op onze site opmerkelijk vaak gelezen. Daarin veel aandacht voor verwondering over het genre: hoe kan iets dat zo niet metal klinkt, toch zo metal zijn?” “Carpenter Brut beukte er als eerste dwars doorheen en heeft je als een cultleider geleid naar een nieuwe wereld, een nieuw paradigma. Een luisterbril waarin de opgevoerde AC/DC-riffs van Hairspray Hurricane prima naast ADHD-elektronica kunnen bestaan. Deze trip is geen hallucinatie, maar voor eeuwig. Metal zal nooit meer hetzelfde zijn.” Ilsa – Nastry, Brutish (Corpse Fortress) Heerlijke, heerlijke, heerlijk vuige, vieze, smerige sludge. Dat is Corpse Fortress, het nieuwe album van het Amerikaanse Ilsa. Of, om met de woorden van de altijd gezellige band te spreken: “Horror-obsessed, underground cult ILSA weave together tales of depravity and
March 14, 2018
Dimmu Borgir – Interdimensional Summit (Eonian) Doe eens gek: we beginnen Dood & Verderf met een hit. Want voor het eerst in acht jaar zijn ze er weer: Dimmu Borgir, dé Noorse metalband die met Enthrone Darkness Triumphant uit 1997 in één keer black metal zo toegankelijk maakte als popmuziek. Daar werden door vele tru kvlt-metalmensen voor gehaat, maar nog heel veel meer mensen waren vooral absoluut en voor eeuwig verslaafd aan de metal-met-hitpotentie-machine. In de twintig jaar daarna groeide Dimmu Borgir uit tot epische proporties, waarbij zij de grens met keiharde kitsch vaker dan wenselijk overstaken. Nu is er dus nieuw werk, met misschien wel de grootste hoeveelheid kitsch ooit. En hoewel de satan in mij eerst moest huilen, veranderden die tranen langzamerhand in euforisch brandend salpeterzuur. Kijk, op 4 mei komt langspeler Eonian uit, die moet hier niet vol mee staan, maar als losse single is dit heel erg prima. En we gaan meer bands uit Scandinavië horen in dit uur Dood & Verderf op Operator Radio, afgewisseld met wonderbaarlijk werk uit onder meer Oekraïne, de VS én Suriname. Inclusief de vaste onderdelen: Buiten in Baroeg (de concerttip van metalpodium Baroeg), Satans Supertip (van een Britse band die hard gaat op naaktslakken) en de Haatplaat (wat een persoonlijke boetedoening is die ik voor het gemak externaliseer naar Duitsland). Mijn naam is Inge Janse, en de afgelopen maand sleepte ik me door honderden nieuwe releases om de beste tracks voor je te selecteren. Uitzendingen terugluisteren, alle tracklists, afspeellijst op Spotify, maandelijkse nieuwsbrief en bijbehorende podcast: je vindt het allemaal op www.doodenverderf.nl En dan gaan we nu rammen! Gatecreeper – War Has Begun (Split) Heerlijk. Heerlijk! Amerikanen die oldschool deathmetal maken, dat voelt altijd alsof het een voorrecht is om te leven. Gatecreeper doet denken aan Obituary, nog zo’n fenomenale deathmetalband uit de VS, maar dan net wat frisser en pakkender. Het gekke is dat War Has Begun is uitgekomen op een split-ep met Iron Reagan, een trashmetalband die met geen mogelijkheid op Gatecreeper lijkt. Gekke Amerikanen. Demonical – From Nothing (Chaos Manifesto) 23 maart. Dan komt Chaos Manifesto uit, het album dat hoort bij deze echt absurd kicke openingssingle van Demonical. En ja, From Nothing is zo absurd kicke omdat de track verdacht veel lijkt op Hypocrisy’s Roswell 47, misschien wel ‘s werelds beste melodische deathmetalplaat ooit. Het zal geen toeval zijn dat beide bands Zweeds zijn, een zanger hebben die door te schreeuwen werelden kan laten ontploffen, en in de platenbak ‘brutal, melodic, old-school death metal’ thuishoren. Enige verschil: Hypocrisy al wat jaren klinisch dood is, terwijl Demonical springlevend is, met Chaos Manifesto als vijfde album. Satans Supertip Slugdge – War Squids (Esoteric Malacology) Als ik een geit bij me had, dan zou ik deze nu offeren, puur uit feestvreugde over deze band. Tering, wat doen deze Britten van Slugdge het lekker zeg. War Squids is een soort Spheres van Pestilence na een bak speed in je mik. En dat is heerlijk! Dat komt natuurlijk ook door het geweldige verhaal rondom de plaat die hierbij hoort, Esoteric Malacology. Ik citeer: “Delve into the the mephitic melodies of Molluscas malodorous minions once more with Esoteric Malacology, the latest gastropodean gospel from Slugdge. Journey through the annuls of Slishic history; through the death and rebirth of the supreme cosmic overlord, and unlock mental gateways to even more horrendous and nonsensical rea
Feb. 7, 2018
No audio available for this episode
Februari-editie van Dood & Verderf, hét metalprogramma van Operator Radio met de beste nieuwe releases van de afgelopen tijd. Met onder meer Machine Head, Brojob, Watain, Hooded Menace, Harakiri For The Sky, Oceans Of Slumber, Allegaeon en meer.Lees verderDood & Verderf – februari 2018: Machine Head, Watain, Brojob en meer
Jan. 3, 2018
Welkom bij de eerste portie Dood & Verderf van 2018 Hét metalprogramma van Operator Radio, gemaakt door Inge Janse Start je nieuwe jaar met een overzicht van de beste metalreleases van de afgelopen tijd, plus een handvol inhaalplaten die eerder onder de radar bleven. Totaal: 10 platen, zowel uit logische landen als Engeland en Noorwegen als minder logische oorden als Griekenland, Venezuela en Canada Inclusief de vaste items: de Haatplaat (uit Armenië) én de concerttip voor Buiten In Baroeg, van een band die vroeger heel gevoelig lag King Goat – Flight of the Deviants (Conduit) We starten het jaar met 8 minuten deprimerende progressive doommetal. Uit Engeland. Natuurlijk. Deze 5 jongens uit Brighton bestaan al zes jaar, maar hebben nu pas hun eerste langspeler uitgebracht: Conduit. Nouja, nu pas: het album kwam begin 2016 al uit, maar is nu ook verkrijgbaar als deluxe editie met bonustracks, op stemmig blauw-zwart vinyl. Aetherian – Dark Earth (The Untamed Wilderness) Griekse melodische deathmetal! Nu snapt Aetherian ook wel dat je dan altijd moet opboksen tegen de grote namen uit Scandinavië, en dus schrijft de band op zijn Bandcamp-pagina: “Melodic Death Metal does not necessarily has to come from Scandinavia. AETHERIAN are one of those bands that stand any competition with the genre pioneers from the North with ease.” Klinkt nogal pathetisch, maar de recensies voor The Untamed Wilderness bewijzen hun gelijk. Cultura Tres – Waiting For You (La Secta) Wauw. Wat heeft deze band een geweldige oldschool Sepultura-vibe, vermengd met dikke stonerrock. Die referentie komt natuurlijk ook omdat Cultura Tres uit Venezuela komt, en dus vlakbij de Cavelera’s is opgegroeid. Ook herkenbaar: de thematiek waar de band over zingt op zijn vierde album, namelijk de latijns-Amerikaanse wereld van onderdrukking, slavernij en religieuze gekte. Zelf noemen ze zich ook ‘Zuid-Amerika’s donkerste cultband’. The Faceless – Digging The Grave (In Becoming A Ghost) Ik dacht altijd: The Faceless, dat zijn die te hippe Amerikanen uit Los Angeles die Scandinavische metal nadoen. Da’s ook wel een beetje waar, maar het nieuwe album In Becoming A Ghost bevat serieus kicke referenties aan de helden uit Noorwegen, Dimmu Borgir en Covenant. Je moet dan even vergeten dat de band op Wikipedia een compleet schema nodig heeft om bij te houden hoeveel muzikanten er allemaal in gespeeld hebben (spoiler: 22!) en dat ze regelmatig hun optredens annuleren door interne conflicten. Buiten In Baroeg Pestilence – Multi Dimensional (Hadeon) Vermoedelijk de eerste metalband ooit die het label ‘jazz fusion’ aan zijn omschrijving toevoegde. De Nederlanders begonnen halverwege de jaren ‘80 als prototype trashmetalband, toen nog met Martin van Drunen van Hail Of Bullets en Asphyx als grunter. Niks aan de hand, tot Martin wegging, Patrick Mameli de zang overnam, en ze op Spheres gingen experimenteren met jazz, fusion en keytars. Fans boos, label boos, en toen was het over en uit. Tot ze in 2008 weer bij elkaar kwamen en ouderwets gingen beuken. Van de oude line-up is alleen Patrick Mameli over, en die kun je op zondag 28 januari beluisteren (in een classics-only-set) in Baroeg tijdens In The Grip Of Winter Fest, samen met meer obscure namen als Rebaelliun, Execration, Craven Idol, Reptilian en Silenxce. Dit jaar komt ook Pestilence’s nieuwe album uit, Hadeon. Eldamar – Return of Darkness (A Dark Forgotten Past) Ja, deze atmosferische blackmetalband is er een die bestaat uit één grote bak cliché’s. Absoluut. Eldamar is afkomstig uit Lord Of The Rings (het is Elfs voor ‘elvenhuis’, de kustregio van Aman), de muziek lijkt direct gekopieerd van Dimmu Borgir’s Enthrone Darkness Triumphant uit 1994, Eldamar
Dec. 6, 2017
Ook in de derde uitzending van het enige metalprogramma op Operator Radio heten de zeven niveaus van de hel u méér dan welkom Uw gastheer is ben Inge Janse En ter vernietiging van uw zielenheil luisterde ik afgelopen maand weer naar een paar honderd nieuwe metalreleases, om tezamen tot deze één uur durende satansmis te komen Het resultaat: 13 platen, 7 nationaliteiten Plus twee nieuwe items: de Haatplaat én een anti-populaire concerttip van het Rotterdamse metalpodium Baroeg Rolo Tomassi – Rituals Ojee, denk je eerst: te jonge, boze mensen die experimentele metal maken. Maar de nieuwe single Rituals is echt heel goed. Dat mag ook wel, want Eva Spence en haar broer James Spence oefenen al sinds hun 13e op de vocalen. Rolo Tomassi zag in 2005 het licht, Time Will Die and Love Will Bury It is hun vijfde album en verschijnt begin volgend jaar. Mourning Ashes – American Dream Chapter III: Oblivion (11 november) / 41 luisteraars per maand / Phoenix, VS / sinds 2011 Jason Knez doet alles zelf. Jammer genoeg ook het poseren voor de fotografie, want als je hem ziet, dan denk je: ojee, metalcore, laten we hier niet aan beginnen. Dat verklaart ook de slechts 41 luisteraars per maand op Spotify. En dat terwijl American Dream best een oké, zij het wat eentonige, melodische deathmetalplaat is. Taake – Intrenger Kong Vinter, heet de 7e langspeler van Taake. Alle mogelijke blackmetalcliché’s gelden voor deze jongen: hij noemt zich Hoest, komt uit uit Noorwegen (Bergen zelfs, da’s pluspunten), doet alles in z’n eentje, klinkt alsof de opnames in de betegelde badkamer zijn vastgelegd, en heeft vastgezeten. En omdat Taake uit zo’n enorm true kult-scene komt, zijn de fans ook per definitie lovend of hatend. Om met Demiror Moritur op Encyclopedia Metallum te spreken: ”The instruments all sound weak and powerless, and the vocal work is simply atrocious. An uninteresting, boring release overall.” Lionheart – Still Bitter Still Cold Jahoor: hardcore! Het bestaat gewoon nog! Wie net als ik opgroeide met Biohazard, heeft altijd nog een zwak voor dit soort sportschoolhardcore die vooral in Duitsland en Amerika absurd populair is. Welcome to the West Coast II is alweer de zesde plaat van deze jongens uit Oakland, Californië. En, zoals het Amerikaanse hardcorebands betaamt: iets niets serieus nemen is onmogelijk. Lionheart noemt het album dan ook ‘a gut-wrenching look into a life of torment, violence, and an unrelenting will to overcome’. Baest – Crosswhore Als je label Goatboil heet, je band Beast, en je nieuwe single Crosswhore, dan heb je mijn hartje al met pakpapier en een lint ingepakt. Sinds 2016 voert het Deense Baest zijn oldschool deathmetal-truc uit. Niks vernieuwends, maar wat zal Satan hier blij mee zijn! De Haatplaat In Flames – Wicked Games Je denkt natuurlijk: what the fuck is dit nou weer, Dood & Verderf? Dit is niet true en niet kult! Goed nieuws: dat denk ik zelf ook. Dit is namelijk de eerste editie van De Haatplaat, een nieuw item waarin Voorheen Geweldige Bands bewijzen afgedaald te zijn tot het meest lamlendige niveau denkbaar. Aan jou de vraag: wie zijn dit? Uitgekotst? Mooi. Dit was namelijk In Flames, u weet wel, die Gotenburg-sound-melodische-metalband uit de jaren ‘90 die met Whoracle één van de beste metalplaten ooit maakte. Op de internets zijn ze anno 2017 de meest uitgespuugde metalband ooit, ze treden zelfs op met Five Fingers Death Punch in de Afas, en daar bovenop gooien ze de slechtste cover ooit. Chapeau! Andere kanshebber was absoluut Machine Head, die een soort hybride van Pantera, Metallica en System Of A Down maakte, maar dan zonder goede ideeën. Soort metalballad. Rob Flynn is een fijne, zichzelf tegen racisme u
Nov. 1, 2017
Tweede editie van het enige metalprogramma van Operator Radio Ik ben Inge Janse En ik worstel me maandelijks door honderden slechte platen en haal de krenten uit de pap Het resultaat hoor je dit uur: van Rotterdamse nekbrekers tot Scandinavische supergroepen De rode draad: je one-stop-shop voor alle serieus kicke metalplaten die er zijn uitgekomen Vredehammer – Suffocate All Light Ik heb het echt met de drummer te doen. Dit is niet vol te houden. Man man man. Gelukkig duurt het nummer maar vier minuten. Maar hij moet maar verder! Geef die man wat gratis amfetamine. All-star-band met bandleden van Abbath en Sepultura. Het vorige album, Violator, was al geweldig, vooral voor mensen zoals ik die Amon Amarth niet meer trekken en gewoon willen rammen. Maar wat in 2016 nog een band was, is nu een eenpersoonsproject van Valla, met daar omheen de nodige experts. Het album verschijnt later dit jaar, openingssingle Suffocate All Light doet het beste vermoeden. Of, zoals Valla het poëtisch verwoordde: “They say music is all about emotions, so a while back I was thinking about trains, then I started thinking about what it would feel like being hit by one. Then I wrote ‘Suffocate All Light’.” Iron Monkey – 9-13 Britse sludge! Want Britten, en dan vooral zij uit het altijd florissante Nottingham, weten wat traag lijden is, met die eeuwige regen, kolenmijnen, Brexits en schraal bier. Dat hoor je ook terug, want 9-13 van Iron Monkey bestaat uit drie akkoordenschema’s die schijnbaar oneindig achter elkaar geplakt zijn. Iron Monkey bestond al in de jaren ‘90, stopte in ‘99 vanwege de dood van de zanger, maar dacht dit jaar: de wereld heeft meer liefde nodig. In hun eigen woorden: “9-13 is an all-out assault of violent hatred and nightmarish negativity. Recommended listening for fans of pain, suffering, and misanthropy.” Samael – Angel of Wrath 1987. Toen dachten 4 jongens uit Zwitserland: weet je wat, we gaan oldschool blackmetal maken. Alsof er in Zwitserland redenen zijn om blackmetal te maken, afgezien van de deprimerende saaiheid. De namen van de bandleden zijn trouwens geweldig: je hebt de broers Xy en Vorph, maar die heetten eerst Xytraguptor en Vorphalack. Door de tijd heen besloot dat magische duo ook de overstap te maken naar meer elektronica en symfonie, waardoor ze anno 2017 klinken als Dimmu Borgir rond een kaasfondue. Gezellig. And So I Watch You From Afar – A Slow Unfolding Of Wings Asiwyfa voor vrienden, And So I Watch You From Afar voor mensen die niet uit hun thuishaven Belfast komen. Ze doen een soort combinatie tussen Mogwai en God Is An Astronaut. Oftewel: enorme muren van gitaargeluid, geen vocalen te vinden. Is het metal? Nee. Is het kicke: absoluut. En hoewel ze live te gek schijnen te zijn, is erbij zijn geen sinecure meer: hun twee toekomstige optredens in Nederland vinden plaats in, jawel, Groningen en Maastricht. Succes. Ame Noire – The Tree That Bears Rotten Fruit Australische melancholische deathmetal! Dat neemt niemand serieus, in ieder geval op Spotify niet, want daar heeft deze track nog geen duizend plays. Ame Noire, Frans voor ‘zwarte ziel’, doet het gelukkig stukken beter op Facebook en Youtube, waar deze debuutsingle al tienduizenden views kreeg. En terecht. Mijn advies: gelijk fan worden en over twee jaar zeggen dat je de band vroeger beter vond. The Black Dahlia Murder – Kings of the Nightworld Ja, inderdaad, je denkt terecht: hee, In Flames maakt weer superkicke muziek! Maar, oh deceptie, da’s niet waar. Dit zijn geen Zweden, maar Amerikanen. En dit is geen 1996, maar 2017. The Black Dahlia Murder probeert al bijna twintig jaar Scandinavische bands te imiteren, en is
Sept. 6, 2017
Nieuw metalprogramma op Operator Radio Belangrijkste & beste nieuwe metalreleases Inge Janse, freelance journalist sinds mijn jeugd metal luisterend, maar nooit echt in de scene gezeten In Dood & Verderf: bonte combinatie, van progrock-experimenten van grote namen tot obscure Belgische metalcore Met als rode draad: je one-stop-shop voor alle serieus kicke metalplaten die er zijn uitgekomen Cradle of Filth – You Will Know The Lion By Its Claw Nieuwe single van het aankomende album. Dani heeft er weer zin in, met zo’n 600 ideeën in ruim 7 minuten. Steampunk-lovecraft-horror op z’n best. True zijn ze blackmetaltechnisch niet, maar muzikaal des te meer. Het citaat is afkomstig van een wiskundestrijd uit 1697, waarin de natuurkundige Isaac Newton anoniem zijn oplossing instuurde. Johann Bernoulli, die de wedstrijd uitschreef, herkende niettemin Newton als de inzender vanwege zijn gebruikte procedure en schreef tanquam ex ungue leonem, Latijsn voor ‘we know the lion by his claw’. Ascendant – At Wit’s End Gloednieuwe deathcoreband uit België. Nog maar 1 single, maar klinken nu al alsof ze jaren en jaren meegaan. Hun eerste optreden was op het veelzeggende Frietrock in het Belgische Retie. Wees hip, word hun eerste fan. Ghost & Alison Mosshart – He Is Nu eindelijk het grote geheim opgelost is wie toch die mysterieuze man achter de skeletpakken van Ghost B.C. is (namelijk Tobias Forge), kan de band annex eenmansproject ook lekker losgaan met niet al te metal-eske platen. Stadionklassieker ‘He Is’ is door een remixmolen van Health en The Haxan Cloak gehaald, plus dat er een soort countryversie gemaakt is met Alison Mosshart van The Kills. Never a dull moment bij Ghost. Septicflesh – Enemy of Truth Grieken die episch-symfonische deathmetal maken. Da’s natuurlijk vragen om problemen, maar op Enemy Of Truth gaat het nog goed ook. Plus: het is geen incident, want ook hun vorige plaat was te gek. Misschien wel één van de meest gehypte releases van dit jaar. Met goede redenen, al was het maar omdat alle koren en klassieke partijen van tevoren zijn opgenomen, en de metal pas achteraf erbij kwam. Leprous – Stuck Wie oud genoeg is, denkt bij het horen van Leprous direct: hee man, Face Tomorrow maakt weer muziek! Ben je jonger, geen probleem, dan vermoed je gewoon dat Muse een heel gekke nieuwe zanger heeft aangenomen. Beide mis dus. Leprous is een Noorse band die zichzelf omschrijft als combinatie van Porcupine Tree, Radiohead en Behemoth. The Lurking Fear – Teeth Of The Dark Plains Zeer, zéér gruizige death/doommetal van een nieuwe naam, maar met een oude achtergrond, waaronder bandleden van all time heroes At The Gates uit Zweden. En ja, natuurlijk is de bandnaam gebaseerd op een kort verhaal van H.P. Lovecraft, net zoals de Lovecraftiaanse albumtitel ‘Ouf of the voiceless grave’. Als langspeler is het nogal een zit, maar de losse singles zijn een feest. Satyricon – Deep Calleth Upon Deep Nog zo’n Noorse blackmetalband uit 1991 die lekker iets anders is gaan doen. Ja, het is wel een beetje blackmetal, maar het is vooral een vrolijke rockplaat die klinkt alsof ie opgenomen is in de badkamer van zanger, gitarist, basgitarist en keyboardspeler Satyr. Het gelijknamige album volgt later dit jaar. Abhorrent Decimation – Conspire Uit Londen: bij verre de stoerste deathmetalband van dit moment. Strakker en bozer dan dit krijg je ze niet. Zelf elitekrant The Guardian was er enthousiast over. Langspeler The Pardoner is natuurlijk niet 50 minuten lang vol te houden omdat het zo bizar intens is, maar de hoogtepunten geven voldoende energie om met blote handen een Pools oerbos om te zagen. Paradise Lost – Blood In Chaos De altijd vriendelijke britten, die in de jaren ‘90 de doommetal – samen met My Dying Bride en Anathema – definitief populair maakten, hebben weer een langspeler. En ja: elke metalband uit de jaren ‘90 gaat door een symfonische rock-periode, maar die is bij Paradise Lost allang weer voorbij. ‘Medusa’, hun vijftiende langspeler, is weer ouderwets rammen, met Greg Mackintosh die zijn gitaar weer laten huilen alsof je een roedel moeders hoort nadat Jack The Ripper op bezoek is geweest bij een kindercreche. Rings Of Saturn – Servant of this Silence Metal zoals alleen Amerikanen het kunnen maken: bizar gruwelijke productie, een zanger die echt alles kan, en een volslagen doorgeslagen hoeveelheid variatie binnen één track. Plus: afkomstig van een thema-album over aliens op aarde, en een van de gitaristen speelt op acht snaren. Bovendien leeft het hardnekkige gerucht dat ze dusdanig complex spelen, dat het live niet kan, en dat ze in de studio alles op half tempo opnemen. Blijkt niet te kloppen, maar alle ingrediënten zijn aanwezig voor cult. Nachtblut – Amok Hee, Rammstein! Nouja, zoiets, maar dan met een zanger die wat minder goed bij stem is. De nogal Duitse band ziet er bovendien eerder uit als Cradle Of Filth, dus ook voor de vrouwen is er minder te halen. Niettemin prachtige, bijna poppy metalplaat. Openingssingle ‘Amok’ is het eerste levensteken voor de langspeler ‘Apostasie’, die in oktober uitkomt. Enslaved – Storm Son Wat bij de start in 1991 een truer dan true blackmetalband was, is tegenwoordig een progressive-metalband van Dream Theater-iaanse proporties. Storm Son, de nieuwste single, is daar nogal het bewijs van. Vergeet dus die brandende kerken en geslachte geiten annex maagden.
Disclaimer: The podcast and artwork embedded on this page are from Inge Janse, which is the property of its owner and not affiliated with or endorsed by Listen Notes, Inc.